yırt-

verb transitive accusative yırt- (yırtar [jɯɾ'taɾ]) [jɯɾt'-]

1 kâğıt, kumaş vb.ni parçalamak

Gazeteden bir parça yırttı.

2 vücudu kanatacak kadar derin çizmek

Cam elini yırttı.

verb intransitive ablative yırt- bir işi yapmaktan kurtulmak

Cezadan yırttı.

adjective yırtıcı [jɯɾtɯ'ʤɯ]

1 başka hayvanları parçalayarak yiyen (hayvan)

yırtıcı bir kuş

2 tiz, yüksek (ses)

yırtıcı bir çığılık

3 girişken, iş bitiren

yırtıcı bir bir başkan

adjective yırtık [jɯɾ'tɯk] (yırtığı [jɯɾtɯ'ɯ])

1 yırtılmış olan

yırtık bir sayfa

2 parçalanmış, yıpranmış

yırtık ayakkabılar

3 tiz, keskin (ses)

yırtık bir ses

4 çekinmeyen, utanmayan

yırtık bir kadın

noun yırtık yırtılma sonucu oluşmuş yarık

Kumaşın yırtığını dikti.

verb intransitive yırtıl- [jɯɾtɯɫ'-] (yırtılır [jɯɾtɯ'ɫɯɾ])

1 yırtmak eyleminin yapılması, yırtmak eylemine konu olmak

Duvardaki ilanlar söküldü ve yırtıldı.

2 artık çekinme ya da utanma duygusunun etkisinde kalmamak

Yeni arkadaş ortamına gireli beri yırtıldı.

verb intransitive yırtın- [jɯɾtɯn'-] (yırtınır [jɯɾtɯ'nɯɾ])

1 aşırı biçimde bağırmak

Çocuk iğneyi görünce yırtındı.

2 bir işle kendini yoracak kadar çok uğraşmak

Engel olmak için yırtındı ama başaramadı.

noun yırtmaç [jɯɾt'maʧ] (yırtmacı [jɯɾtma'ʤɯ]) etek, paça vb.nde dikilmeden bırakılmış açıklık

Eteğin uzun bir yırtmacı var.