vakit

vakit time

noun vakit (vakti [vak'ti]) [va'cit]

1 zaman temps, heure

yemek vakti heure du repas

2 bir işe ayrılmış veya bir iş için alışılmış saatler temps consacré

Çocuğun uyku vakti geldi. L'heure de l'enfant d'aller au lit est venue.

3 çağ époque

vaktin ünlü ressamları peintres célèbres de l'époque

vakit geçir-
oyalanmak, uğraşmak passer du temps, s'occuper

Ev işleriyle vakit geçirdi. Il a passé le temps avec des travaux ménagers.

adjective vakitli [vacit'li] zamanında yapılan, zamanında olan à temps

vakitli bir teklif une proposition bienvenue

adjective vakitsiz [vacit'siz] uygun bir zamanda olmayan intempestif

vakitsiz bir ziyaret une visite intempestive

adverb vakitsiz mevsimsiz, zamansız bir durumda intempestivement

Evi vakitsiz taşıdılar. Ils ont déménagé intempestivement.