uç-

uç-

verb intransitive uç- (uçar [u'ʧaɾ]) [uʧ'-]

1 kanatlı hayvanların havada düşmeden yol alması

Serçeler uçup gitti.

2 uçak vb.nin yerden yükselip havada yol alması

Uçak çok alçaktan uçtu.

3 hava yolu ile yolculuk yapmak

Yarın akşam ülkesine uçuyor.

4 sıvının gaz veya buhar durumuna geçmesi

Sıvıdaki alkol çabuk uçtu.

5 rengi solmak

Hastalıktan dolayı rengi uçmuş.

6 rüzgâr vb.nin etkisiyle yerinden ayrılıp uzağa gitmek

Rüzgâr esince masadaki evraklar uçtu.

7 yüksek yerden düşmek veya yuvarlanmak

uçurumdan uçmak

8 patlayıcı madde ile parçalanmak

Patlamayla beraber araba havaya uçtu.

9 ortadan kaybolmak

Bazı belgeler uçmuş.

10 çok sevinmek

Yarışmayı kazanınca sevinçten uçtu.

11 uyuşturucu aldıktan sonra hayal âlemine dalmak

Uyuşturucu alıp uçtular.

noun uçak [u'ʧak] (uçağı [uʧa'ɯ]) kanatlı ve motorlu hava taşıtı

uçak yolculuğu

noun uçaksavar [u'ʧaksavaɾ] hava hedeflerine karşı kullanılan silahların genel adı

Helikopteri uçaksavarla düşürdüler.

noun uçan daire [u'ʧan daiɾe] başka gezegenlerden geldiği sanılan yassı, yuvarlak uçan araç görüntüsü

uçan daire görüntüsü