tabiat

tabiat disposition, nature, temper

noun tabiat [tabi'at]

1 doğa nature

tabiatı korumak protéger la nature

2 huy, karakter caractère, nature

Hırçın bir tabiata sahip. Il a une nature rebelle.

adverb tabiatıyla [tabia'tɯjɫa] doğal bir biçimde, tabii olarak naturellement

Tabiatıyla o da işini kaybetti. Naturellement, il a perdu aussi son travail.

adjective tabii [ta'biː]

1 doğada olan naturel

tabii su kaynakları sources d'eau naturelle

2 olağan, her zamanki gibi olan naturel

tabii bir durum une situation naturelle

3 sağduyuya, mantığa uygun olan logique

tabii bir karar une décision logique

4 yapmacık olmayan, doğal naturel

tabii davranışlar comportements naturels

5 katıksız, saf naturel

tabii ürünler produits naturels

adverb tabii ['tabiː] elbette, doğal olarak, işin gereği olarak naturellement

Tabii geliriz. Naturellement, nous viendrons.

noun tabiiyet [tabii'jet]

1 bir kimseye ve şeye bağlı olma sujetion

Özerk bölgenin tabiiyeti tartışıldı. On a discuté de la sujetion de la région autonome.

2 uyruk nationalité, sujetion

Türk tabiiyetine girmiş. Il a acquis la nationalité turque.