söyle-

söyle-

verb transitive accusative söyle- (söyler [sœj'leɾ]) [sœjle'-]

1 düşündüğünü veya bildiğini sözle anlatmak

söz söylemek

2 bir düşünceyi ileri sürmek, ortaya atmak

gerçeği söylemek

3 türkü, şarkı vb.ni okumak

şarkı söylemek

4 herhangi bir şeyi bildirmek

Ne yapacaklarını söyledim.

verb transitive accusative dative söyle- haber vermek

Bunları size kim söyledi?

noun söylem [sœj'lem]

1 söyleyiş, söyleniş, telaffuz

söylem hatası

2 kalıplaşmış söz

söylemlerden kaçınmak

3 tez

kriz söylemleri

verb intransitive söylen- [sœjlen'-] (söylenir [sœjle'niɾ]) söyleme işinin yapılması

söylenmiş sözler

verb reflexive söylen-

1 kendi kendine konuşmak

Kimseyi dinlemeden söyleniyor.

2 çıkışmak, azarlamak, eleştirmek

Çözüm üretmek yerine söylenir.

3 sızlanmak, yakınmak

Yemek gecikince söylenir.

noun söylenti [sœjlen'ti] ağızdan ağıza dolaşan, kesinlik kazanmayan haber

erken seçim söylentileri

verb intransitive söyleş- [sœjleʃ'-] (söyleşir [sœjle'ʃiɾ]) karşılıklı konuşmak, sohbet etmek

Bir yerde oturup söyleştik.

noun söyleşi [sœjle'ʃi]

1 arkadaşça karşılıklı konuşma, sohbet

söyleşi programı

2 belli bir konuda alanla ilgili kişilerin katıldığı bilgilendirme toplantısı

söyleşiye katılmak

3 bir konuyu konuşma biçiminde anlatan edebiyat türü

söyleşi yazısı

noun söylev [sœj'lev] bir topluluğa belli düşünce ve duygular aşılamak amacıyla yapılan uzun konuşma

söylev metni

noun söyleyiş [sœjle'jiʃ] bir kelimenin ses, hece, ton ve vurgu bakımından söylenme biçimi

Türkçenin söyleyiş özellikleri