otur-

otur-

verb intransitive dative otur- (oturur [otu'ɾuɾ]) [otuɾ'-]

1 vücudun belden yukarısı dik duracak biçimde bir yere yerleşmek

koltuğa oturmak

2 uygun gelmek, ölçüleri tam olmak

Ceket üzerine iyi oturdu.

3 yer almak, geçmek

başkanlık makamına oturmak

verb intransitive locative otur-

1 vücudun belden yukarısı dik duracak biçimde bir yere yerleşerek orda kalmak

Koltukta oturuyor.

2 bir yerde sürekli olarak kalmak, ikamet etmek

Ailesi ilçede oturuyor.

verb intransitive instrumental otur- biriyle beraber yaşamak

Hâlâ ailesiyle oturuyor.

verb intransitive otur-

1 hiçbir iş yapmadan boş vakit geçirmek

Ne yapıyorsunuz? - İşler bitti, oturuyoruz.

2 toprak veya yapının çökmesi, aşağı inmesi

Birtakım toprak tabakaları henüz oturmamış.

3 benimsenmek

zamanla oturan bazı alışkanlıklar

noun oturak [otu'ɾak] (oturağı [otuɾa'ɯ])

1 oturulacak yer veya şey

ahşap oturak

2 alçak iskemle

Oturaklara oturduk.

3 lazımlık

Hastaya oturak gerekiyor.

4 boru mengenesinin tezgâha oturduğu ve vidalandığı bölüm

oturak makası

5 içkili, çalgılı ve kadınlı eğlence

oturak eğlencesi

adjective oturaklı [otuɾak'ɫɯ]

1 yerinde sağlam duran

oturaklı bir araç

2 yerinde ve sırasında söylenen, çarpıcı (söz)

oturaklı bir cevap

3 saygı uyandıran, ağırbaşlı (kimse)

oturaklı bir kişilik

verb transitive accusative oturt- [otuɾt'-] (oturtur [otuɾ'tuɾ])

1 oturma işini yaptırmak

Hastayı yerine oturttu.

2 koymak, yerleştirmek

Metal parçasını yerine oturttu.

noun oturtma [otuɾt'ma]

1 oturtmak işi

ahşap çatıyı oturtma işlemi

2 patates, patlıcan vb.yle yapılan bir çeşit kıymalı yemek

patlıcan oturtması

noun oturum [otu'ɾum]

1 bir meclis veya kurulun görüşüp bir konuyu tartışmak için yaptığı toplantı

oturum başkanı

2 vize

oturum izni