onur

onur honour, pride, self-esteem, honor شَرف čest ære Ehre τιμή honor kunnia honneur čast onore 道義心 명예 eer ære honor honra честь ära เกียรติยศ danh dự 荣誉

noun onur [o'nuɾ]

1 insanın kendine karşı duyduğu saygı, şeref amour-propre, dignité, honneur

onur sahibi olmak avoir de l'amour­propre

2 başkalarının gösterdiği saygının dayandığı kişisel değer honneur

Bunlar onun onuruna yakışmaz. Cela n'est pas digne de son honneur.

onur duy-
onurlanmak s'honorer

Bu davete katılmaktan onur duyarız. Nous serons heureux d'accepter cette invitation.

onuruna dokun-
birinin gururunu, haysiyetini incitmek être atteint dans son honneur

Bu sözler onurumuza dokundu. Ces mots nous ont atteints dans notre honneur.

onuruna yedireme-
onur kırıcı olay veya davranışlar karşısında tepkide bulunmak réagir au déshonneur

Yenilgiyi onuruna yediremedi. Il n'a pas pu accepter le déshonneur de la défaite.

verb intransitive onurlan- [onuɾɫan'-] (onurlanır [onuɾɫa'nɯɾ]) şereflenmek s'honorer

Ziyaretinizle onurlandık. Nous avons été honorés de votre visite.

verb transitive accusative onurlandır- [onuɾɫandɯɾ'-] (onurlandırır [onuɾɫandɯ'ɾɯɾ]) onur kazandırmak, onurunu artırmak honorer

Bu ödül bizi onurlandırdı. Cette récompense nous a honoré.

adjective onursal [onuɾ'saɫ] saygı için verilen veya övünç için kabul edilen (başkanlık, üyelik vb.) honorifique

onursal başkan président d'honneur