münasebet

münasebet occasion

noun münasebet [mynaːse'bet]

1 ilişki relation

Onunla bir münasebetimiz yok. Nous n'avons pas de relations avec lui.

2 iki şey arasındaki uygunluk relation, adéquation, lien

Bu tercihler arasında bir münasebet yok. Il n'y a pas de lien entre ces choix.

3 sebep, vesile, neden cause, raison

Ne münasebetle işimize karışıyorsunuz? Pour quelle raison vous mêlez-vous de nos affaires ?

adjective münasebetsiz [mynaːsebet'siz]

1 uygun olmayan, yakışıksız, çirkin déplacé inconvenant, laid

münasebetsiz bir tavır une attitude déplacée

2 yakışıksız iş gören, sıra, saygı gözetmeyen importun

münasebetsiz bir adam un homme importun