kalay

kalay Zinn tin estaño étain

noun kalay [ka'ɫaj]

1 gümüş beyazlığında, kolay işlenebilen, yumuşak bir metal étain

kalay ürünleri produits en étain

2 kalaylanmış bir kabın üzerindeki alaşım tabakası couche d'alliage

kalay tozu poudre d'étain

3 aldatıcı görünüş apparence trompeuse

Yüzündeki kalay kalkınca gerçek yüzü ortaya çıktı. Lorsque le maquillage a disparu son vrai visage a été découvert.

4 sövme, küfür invective

Sokaktan geçerken kalayı bastı. En passant dans la rue il s'est perdu en invectives.

verb transitive accusative kalayla- [kaɫajɫa'-] (kalaylar [kaɫaj'ɫaɾ])

1 bir metal parçasını vb.ni kalay tabakası ile kaplamak étamer

Evdeki bazı mutfak malzemelerini kalayladı. Il a étamé certains ustensiles de cuisine de la maison.

2 kusurları görünüşte gizlemeye çalışmak maquiller

Onun hatalarını kalayladığımızı herkes anladı. Tout le monde a compris que nous maquillions ses défauts.

3 sövmek jurer, injurier

Kadın laf atan genci fena kalayladı. La femme a sévèrement tancé le jeune qui la sollicitait.