kafa

kafa head Haupt

noun kafa [ka'fa]

1 baş tête

koyunun kafası la tête du mouton

2 görüş, bakış açısı manière de voir

Bu kafayla bir yere varamaz. Il n'ira nulle part avec cette manière de voir.

3 kavrama ve anlama yeteneği compréhension

Kafasını hep matematikle meşgul ediyor. Il ne sollicite sa compréhension que pour les mathématiques.

4 bellek mémoire

Kafası tarihle dolu. Sa mémoire est pleine de dates historiques.

kafa at-

1 topa kafayla vurmak coup de tête (football)

Oyuncuların arasından yükselerek topa kafa attı. Il s'éleva parmi les autres joueurs et frappa le ballon par un coup de tête.

2 birinin yüzüne, sert bir biçimde kafayla vurmak coup de boule

Kafa atınca adamın burnu kırıldı. Lorsqu'il lui donna un coup de boule, le nez du type s'est cassé.

kafa patlat-
bir konu üzerinde çok düşünmek se creuser la tête

İki gündür bu soruyla kafa patlatıyor. Cela fait deux jours qu'il se casse la tête avec cette question.

kafa şişir-
gürültü ya da gevezelikle bir kimseyi rahatsız etmek prendre la tête

Biraz susun! Kafamı şişirdiniz! Taisez-vous un peu ! Vous me prenez la tête !

kafa tut-
karşı gelmek, diklenmek s'opposer

Müdüre kafa tuttu. Il s'est opposé au directeur.

kafadan at-
bir konu üzerinde rastgele konuşmak dire n'importe quoi

Kafadan attı, tutturdu. Il a dit n'importe quoi et il a trouvé.

kafasına koy-
bir şey yapmaya kesin karar verip zamanını beklemek se mettre en tête

Temmuzda tatile çıkmayı kafasına koydu. Il s'est mis en tête de partir en vacances en juillet.

adjective kafadar [kafa'daɾ] aynı anlayışta olan kimselerden her biri compère

kafadar gençler jeunes compères

adjective kafasız [kafa'sɯz]

1 kafası olmayan sans tête

kafasız ceset corps sans tête

2 anlayışı ve kavrayışı çok yetersiz olan benêt

kafasız adam un benêt

noun kafatası [ka'fatasɯ] başın kemik bölümü crâne

Kafatasında bir delik açtılar. Ils ont ouvert un trou dans son crâne.