kök

kök root, stump wortel, oorsprong جِذر kořen rod Wurzel ρίζα raíz juuri racine korijen radice 根 뿌리 rot korzeń raiz корень rot ราก rễ cây 根

noun kök [cœc]

1 bitkileri toprağa bağlayan bölüm racine

ağacın kalın kökleri racines épaisses de l'arbre

2 bazı şeylerde dip bölüm racine

dişin kökü la racine de la dent

3 sapıyla çıkarılan bitkilerde nicelik ifadesi pied

beş kök maydanoz 5 pieds de persil

4 dip, temel, esas fond, fondement, fondation

Binanın köküne indiler. Ils sont descendus dans les fondations de l'immeuble.

5 kaynak, köken origine

Ailesinin kökü Orta Asya'ya dayanıyor. Les origines de sa famille remontent en Asie Centrale.

6 kelimede eklerin dışındaki bölüm radical

kelimenin kökünü bulmak trouver la racine du mot

7 denklemde bilinmeyenin yerine konulabilen değer valeur de l'inconnue

kök değeri valeur de la racine

8 bir sayının kalansız olarak bir ortak bölenine bölünmesiyle ulaşılan en küçük sayı racine

Dokuzun kökü kaçtır? Quelle est la racine de neuf ?

kök sal-

1 iyice tutunmak, sağlamlaşmak s'enraciner

Ağaç toprağa kök saldı. L'arbre s'est enraciné dans la terre.

2 bir yere iyice yerleşmek s'incruster

Adamları şehre kök saldı. Ses hommes se sont incrustés dans la ville.

kök sök-
çok zor iş görmek travailler dur

İşçiler çamurda kök söküyor. Les ouvriers travaillent dur dans la boue.

kök söktür-
uğraştırmak, güçlük çıkarmak faire des difficultés

Kış soğukları kök söktürüyor. Les froids de l'hiver créent des difficultés.

kök al-
karekökü oluşturmak prendre la racine carrée

Önce dördün kökünü aldı sonra işleme devam etti. Il a d'abord pris la racine de quatre et continué ensuite l'opération.

noun köken [cœ'cen]

1 bir şeyin çıktığı, dayandığı temel origine

yazının kökeni les origines de l'écriture

2 soy, asıl famille, origine

Türklerin kökeni les origines des turcs

3 bir malın üretildiği veya getirildiği yer origine

ananasın kökeni l'origine de l'ananas

verb transitive accusative kökle- [cœcle'-] (kökler [cœc'leɾ])

1 ağaç veya bitkiyi kökü ile birlikte topraktan çıkarmak déraciner

Yol kenarındaki ağaçların tamamını köklediler. Ils ont déraciné l'ensemble des arbres du bord de la route.

2 toprakta kalan bitki köklerini ayıklamak arracher

Yarın tarlayı kökleyecekler. Demain ils vont arracher les racines dans le champ.

3 gaz pedalına sonuna kadar basmak appuyer sur le champignon

Boş yolda gaz pedalını kökledi. La route étant vide il a appuyé sur le champignon.

verb intransitive kökleş- [cœcleʃ'-] (kökleşir [cœcle'ʃiɾ]) güçlü bir biçimde yerleşmek s'enraciner

köyde kökleşen aileler des familles qui s'enracinent au village

adjective köklü [cœc'ly]

1 kökü olan enraciné

köklü bitki plante enracinée

2 kökleşmiş, iyi yerleşmiş enraciné

köklü bir şehir une ville enracinée

3 soylu noble

köklü aile famille noble