fena

fena böse, schlecht bad, badly, bum, dirty, ill, poor malo mauvais

adjective fena [fe'naː]

1 iyi nitelikte olmayan, kötü mauvais / -e; mal

fena bir alışkanlık une mauvaise habitude

2 üzücü, rahatsız edici affligeant / -e; désolant / -e

fena sözler paroles affligeantes

fena et-/yap-

1 kötü davranmak se comporter mal

Ailesini terk etmekle fena yaptı. Il s'est mal comporté en quittant sa famille.

2 kötü bir duruma düşürmek porter préjudice

Bu borçlar onu fena yaptı. Ces dettes lui ont porté préjudice.

fena ol-

1 fenalaşmak avoir un malaise, aller mal

Kötü haberi duyunca fena oldu. Il a eu un malaise en apprenant la mauvaise nouvelle.

2 kötüleşmek aller plus mal

İlacını almadığından fena oldu. Il va plus mal en ne prenant pas son médicament.

3 çok üzülmek être affligé

Çocuğunu kaybedince çok fena oldu. Elle a été atterrée de la perte de son enfant.

adverb fena çok quel

Bir kızdı mı fena kızar. Quand il se fâche, il ne connaît pas de limite.

verb intransitive fenalaş- [fenaɫaʃ'-] (fenalaşır [fenaɫa'ʃɯɾ])

1 kötü bir duruma girmek se dégrader

fenalaşan işler les affaires qui se dégradent

2 hastanın durumunun ağırlaşması s'aggraver

Fenalaşan hastayı yoğun bakıma aldılar. Ils ont placé le malade qui se trouvait mal en soins intensifs.

3 ansızın bayılacak gibi olmak avoir un malaise

Kazadan sonra fenalaştı. Il a eu un malaise après l'accident.