ev

ev dwelling, establishment, home, house, place, prey Haus, Beute, Zuhause σπίτι, λεία maison, proie casa, preda дом, добыча بيت, فريسة, منزل domov, dům, kořist bytte, hjem, hus casa, hogar, presa koti, saaliseläin, talo dom, kuća, plijen 家, 自宅, 餌食 먹이, 주택, 집 huis, prooi, thuis bytte, hjem, hus dom, zdobycz casa, lar, presa byte, hem, hus การฆ่าสัตว์เพื่ออาหาร, บ้าน mồi, ngôi nhà, nhà 家, 房屋, 猎物

noun ev [ev]

1 bir ailenin oturabileceği biçimde yapılmış yapı maison

ev döşemek décorer une maison

2 konut logement

ev kiralamak louer un logement

3 aile famille, maisonnée

evine bağlı olmak être casanier

evde kal-
kızın evlenme çağının geçmesi vieille fille

evde kalmış bir kız une vieille fille

noun ev bark ['ev baɾk]

1 ev, mülk maison, habitation

ev bark sahibi olmak être propriétaire de son logement

2 aile, çoluk çocuk famille, maisonnée

Artık eve barka uğramıyor. Il ne rentre plus chez lui.

noun ev hanımı ['ev hanɯmɯ] ev kadını maîtresse de maison

ev hanımlarına yönelik televizyon programları des programmes de télévision destinés aux ménagères

noun ev kadını ['ev kadɯnɯ] dışarıda çalışmayıp evinin işlerini yapan kadın femme "sans profession"

ev kadınlarının ilgileri les intérêts des femmes sans profession

noun ev sahibi [ev saːhibi] yasal olarak evin sahibi olan kimse propriétaire

Ev sahibi kirayı erken istiyor. Le propriétaire exige son loyer avant le terme.

noun evci [ev'ʤi] tatil günlerini evinde geçiren yatılı öğrenci vb. interne d'un pensionnat

evci izni permission de sortie d'un interne

evci çık-
tatil günlerinde okul, kışla vb.nden eve gelmek passer à la maison son temps de vacances ou de permission

Bu ay hiç evci çıkmadım. Ce mois-ci je n'ai eu aucune permission de sortie.

adjective evcil [ev'ʤil] yabani olmayan (hayvan) domestique (animal)

evcil hayvanlar animaux domestiques

adjective evcimen [evʤi'men]

1 evine, ailesine çok bağlı olan attaché à sa famille

evcimen bir genç un jeune attaché à sa famille

2 ev işlerini iyi bilen, becerikli homme ou femme d'intérieur

evcimen bir kız une jeune fille d'intérieur

verb transitive accusative ever- [eveɾ'-] (everir [eve'ɾiɾ]) evlendirmek marier

Bu yaz oğlumuzu everiyoruz. Cette été nous marions notre fils.