edep

edep decency, decorum

noun edep (edebi [ede'bi]) [e'dep]

1 toplum töresine uygun davranma bonne conduite

edebe uygun davranışlar des comportements de bonne conduite

2 incelik, terbiye politesse

aileden edinilen bir edep kültürü une culture de politesse acquise de la famille

noun edep yeri [e'dep jeɾi] insanlarda üreme organları parties honteuses

Edep yerinde yara oluşmuş. Une plaie s'est formée sur ses parties honteuses.

verb intransitive edeplen- [edeplen'-] (edeplenir [edeple'niɾ]) ince ve terbiyeli olmak être poli

aile eğitimiyle edeplenen çocuklar des enfants qui apprennent à être poli dans la famille

adjective edepli [edep'li] uslu, terbiyeli poli

edepli bir genç un jeune homme poli

adverb edepli ahlaka uygun bir biçimde poliment

edepli konuşmak parler poliment

adjective edepsiz [edep'siz]

1 terbiyesiz (kimse) impoli

Edepsiz birinin sözlerine kızdı. Il s'est fâché contre les paroles de quelqu'un d'impoli.

2 sakınılacak kötü (kimse) infréquentable

edepsiz adam homme infréquentable