dur-

dur-

verb intransitive dur- (durur [du'ɾuɾ]) [duɾ'-]

1 hareketsiz durumda olmak

Araba ışıklarda durdu.

2 çalışmamak

Saat durmuş.

3 bir yerde bir süre oyalanmak

Çocuk dersten sonra durmadan eve geldi.

4 dinmek, kesilmek

Yağmur durdu.

5 varlığını sürdürmek

hâlâ duran tarihî eserler

6 dikilmek, beklemek

ayakta durmak

7 ara vermek

durmadan çalışmak

adjective durağan [duɾa'an]

1 sabit

durağan değerler

2 etkin olmayan, gelişmemiş

durağan bir ekonomi

noun durak [du'ɾak] (durağı [duɾa'ɯ])

1 tren, otobüs vb.nin durmak zorunda olduğu veya durabileceği yer

otobüs durağı

2 konuşmada, anlama göre kelimeler arasındaki kesinti

konuşmada duraklara dikkat etmek

3 hece ölçülü şiirlerde durma yerleri

dörtlü durak

verb intransitive durakla- [duɾakɫa'-] (duraklar [duɾak'ɫaɾ])

1 kısa bir süre için veya arada bir durmak

Duraklayarak yürüyor.

2 bir süre ses çıkarmamak

hayret içinde duraklamak

verb intransitive duraksa- [duɾaksa'-] (duraksar [duɾak'saɾ]) duraklamak

Futbolcu kaleye giderken bir an duraksadı.

adjective durgun [duɾ'gun]

1 sakin

durgun sular

2 neşesiz

durgun çocuklar

3 sönük, hareketsiz

durgun bir piyasa

adverb durmadan ['duɾmadan] kesintisiz, sürekli

Yazar durmadan mektup alıyor.