ört-

ört-

verb transitive accusative ört- (örter [œɾ'teɾ]) [œɾt'-]

1 korumak veya gizlemek için üstüne bir şey koymak

Çocuğun üstünü örttü.

2 kapamak

Kapıyı örttü.

3 kaplamak

Kar her tarafı örttü.

4 kötü bir durumu belli etmemek, gizlemek, saklamak

kusur örtmek

verb transitive accusative örtbas et- [œɾt'bas et-] (örtbas eder [œɾt'bas edeɾ]) bir durum veya olayın duyulmaması için önlemler almak

Suçlarını örtbas ettiler.

noun örtmece [œɾtme'ʤe] kaba, çirkin veya sakıncalı sözlerin başka kelimelerle uygun bir biçimde anlatılması

örtmecelerin asıl anlamı

noun örtü [œɾ'ty]

1 örtmek için kullanılan şey

masa örtüsü

2 yapılarda çatı, dam

kiremit örtüsü

adjective örtülü [œɾty'ly]

1 örtüsü olan

örtülü masalar

2 örtülmüş, bir şey ile kaplanmış

karla örtülü dağlar

adverb örtülü açıklama yapmadan, belli belirsiz bir biçimde

örtülü konuşmak

verb reflexive örtün- [œɾtyn'-] (örtünür [œɾty'nyɾ])

1 kendi üzerine bir şey örtmek

yorgan örtünmek

2 kadının dinî inançlarına göre örtülmesi gereken yerlerini örtmesi

Dışarıya çıkmadan önce örtünür.

verb intransitive örtüş- [œɾtyʃ'-] (örtüşür [œɾty'ʃyɾ])

1 aynı noktalarda ve düzlemlerde buluşmak

birbirleriyle örtüşen doğrular

2 iki görüş, sözcük veya cümlenin birbiriyle tam olarak uyuşması

Bu görüşler birbiriyle çok iyi örtüşüyor.