çek-

çek-

verb transitive accusative çek- (çeker [ʧe'ceɾ]) [ʧec'-]

1 bir şeyi bir yöne doğru yürütmek

masayı öne çekmek

2 taşıtı bir yere koymak

arabayı garaja çekmek

3 germek

ipi çekmek

4 içine almak

suyu çeken sünger

5 başka bir yere taşımak

odunları bodruma çekmek

6 bir şeyi veya kimseyi geri almak

askeri çekmek

7 döşemek

eve kablo çekmek

8 öğütmek

kahve çekmek

9 içki içmek

kafayı çekmek

10 bayrak vb.ni asmak

bayrak çekmek

11 boya, badana vb.ni sürmek

duvaralara badana çekmek

12 birçok kart vb. arasından herhangi birini almak

bir kart çekmek

verb intransitive dative çek-

aileden birine benzemek

babaya çekmek

verb intransitive çek-

1 tartıda ağırlığı olmak

10 kg çekmek

2 (yol, ay için) sürmek

31 gün çeken aylar

3 daralıp kısalmak

yıkanınca çeken elbise

noun çekçek [ʧec'ʧec] (çekçeği [ʧecʧe'i]) dört tekerlekli el arabası

eşyaları çekçekle taşımak

noun çekecek [ʧece'ʤec] (çekeceği [ʧeceʤe'i]) ayakkabıyı kolayca giymeyi sağlayan alet

ayakkabı çekeceği

verb transitive accusative çekeme- [ʧe'ceme-] (çekemez [ʧece'mez])

1 çekmek işini yapamamak

O, bu ağır masayı çekemez.

2 katlanamamak

komşuyu çekememek

3 kıskanmak

kardeşi çekememek

noun çekememezlik [ʧecememez'lic] (çekememezliği [ʧecememezli'i])

1 çekememe durumu

Aralarında uzun zamandır bir çekememezlik var.

2 kıskançlık

komşuların birbirini çekememezliği

noun çeker [ʧe'ceɾ] tartının kaldırabildiği ağırlık miktarı

kantarın çekeri

adjective çekici [ʧeci'ʤi]

1 çekme işini yapan

çekici araçlar

2 alımlı

çekici bir bayan

noun çekici kaza veya arıza yapan aracı çeken taşıt

Yetkili bir çekici, arabayı götürmüş.